ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ: Μας γυρίζουν τριάντα χρόνια πίσω!

Γερμανικά ΜΜΕ: Η κρίση έκανε τους Έλληνες πραγματιστές
INTIME (Φωτ. αρχείου)

Του Χρήστου Τσαλικίδη

Η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ μας γυρίζει τριάντα χρόνια πίσω! Τα όσα αποτρόπαια και εξωφρενικά συνέβησαν χθες το βράδυ στον ποδοσφαιρικό αγώνα ΠΑΟΚ και ΑΕΚ, με αποκορύφωμα την εισβολή του Ιβάν Σαββίδη με το 45άρι στη ζώνη και σε κοινή θέα, δεν πρέπει να εκπλήσσουν κανέναν!

Είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ότι εν έτει 2018 η Ελλάδα έχει γυρίσει τουλάχιστον 30 χρόνια πίσω. Ξαναζεί ημέρες ενός «μαύρου» παρελθόντος αλήστου μνήμης που όλοι πιστεύαμε ότι είχαμε αφήσει πίσω μας. Να όμως που αποδείχθηκε ότι τα χειρότερα ήταν… μπροστά!

Σήμερα η Ελλάδα των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θυμίζει περισσότερο «Κολομβία» της Ευρώπης, παρά μια «κανονική» δυτική χώρα.

Η ανεργία, η φτώχεια, η διαφθορά και η συστηματική, μα καλά οργανωμένη, προσπάθεια της συγκυβέρνησης να καθιερώσει νέους -δικούς της- παίκτες στο εγχώριο επιχειρηματικό παιχνίδι, εξέθρεψε φαινόμενα όπως τα χθεσινά, τα οποία αποτελούν την κορυφή και όχι όλο το παγόβουνο.

Όπισθεν ολοταχώς

Σε καμία «πολιτισμένη χώρα» της Ευρώπης ο κάθε επιχειρηματίας δεν θα είχε το ελεύθερο ή την ανοχή της πολιτείας να συμπεριφέρεται ως «Λουδοβίκος». Και φυσικά καμία κυβέρνηση (πόσο μάλλον Αριστερή, όπως δηλώνει η παρούσα) δεν θα χάιδευε τα αυτιά του, ούτε θα του έβαζε πλάτη για να δημιουργήσει ένα νέο «σύστημα».

Και δυστυχώς δεν είναι μόνο το ποδόσφαιρο που έχει γυρίσει 30 χρόνια πίσω. Την τελευταία τριετία η Ελλάδα έχει κολλημένο γκάζι προς την… όπισθεν!

Με τον Αλέξη Τσίπρα να προσπαθεί να εγκαθιδρύσει ένα σύστημα Σοβιετίας, που θα διευκολύνει τη διακυβέρνησή του, οι Έλληνες προσδοκούμε στη βοήθεια του κράτους για να τα βγάλουμε πέρα!

Με τη ζωή μας να περιστρέφεται γύρω από τα επιδόματα και τη… φορολοταρία, χάσαμε το δημιουργικό πνεύμα που μας διέκρινε και επιτρέψαμε να μας «καταπιεί» η μιζέρια της πρώτης και δεύτερης φοράς  Αριστερής (ο Θεός να την κάνει) κυβέρνησης.

Τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά…

Η αγοραστική δύναμη του μέσου μισθού των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα  έχει επιστρέψει στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Οι κατώτατοι μισθοί υποχωρούν διαρκώς και πλέον, με την υπογραφή Τσίπρα-Καμμένου, έχουν φτάσει περίπου στα 360 ευρώ για κανονικό οκτάωρο. Για όσους, δηλαδή, έχουν το προνόμιο να απασχολούνται σε πλήρη εργασία, δεδομένου ότι πλέον οι ελαστικές μορφές απασχόλησης είναι κυρίαρχες στην αγορά εργασίας.

Τα ίδια και στην Παιδεία!

Το αναχρονιστικό νομοσχέδιο Γαβρόγλου για τις αλλαγές στα ΑΕΙ και ΤΕΙ αποτελεί μνημείο οπισθοδρόμησης καθώς επαναφέρει την αναξιοκρατία, τη γραφειοκρατία, αλλά και τον κομματισμό. Αντί τα πανεπιστήμια να εξελιχθούν σε χώρους έρευνας και καινοτομίας, επιστρέφουν στην εσωστρέφεια.

Σκεφτείτε μονάχα, σε πoια ευρωπαϊκή χώρα ο εκάστοτε υπουργός Παιδείας μπορεί να ιδρύει, να συγχωνεύει και να καταργεί ΑΕΙ επικαλούμενος… επιστημονικούς λόγους. Αλήθεια, ποιος θα τους καθορίζει;

Αναρωτηθείτε επίσης πως είναι δυνατόν στο πρυτανικό συμβούλιο που θα είναι πλέον αρμόδιο να αποφασίζει για το πανεπιστημιακό άσυλο, να μετέχει και εκπρόσωπος των φοιτητών. Δηλαδή οι καθηγητές να ελέγχονται  -όχι να αξιολογούνται- από τους φοιτητές!

Η ίδια επικίνδυνη οπισθοδρόμηση παρατηρείται και στα εθνικά μας θέματα.  Από κυρίαρχη χώρα και οικονομία της Ν.Α. Ευρώπης η Ελλάδα μετατράπηκε στον καρπαζοεισπράκτορα των Βαλκανίων. Τουρκία και Σκόπια κάνουν «πάρτι» εις βάρος της ελληνικής διπλωματίας και η εξωτερική μας πολιτική «σέρνεται» πίσω από τις εξελίξεις ανήμπορη και ανίκανη να αντιδράσει. Όχι γιατί δεν θέλει, αλλά γιατί δεν μπορεί…

Δημόσια διοίκηση

Άλλες εποχές, του περίφημου υπαρκτού σοσιαλισμού, θυμίζει η κατάσταση και στη δημόσια διοίκηση. Με τη λέξη «μεταρρύθμιση» να έχει δαιμονοποιηθεί, επιστρέφουμε στον παλιό καλό «πράσινο» κρατισμό. Τότε που για να γίνεις δημόσιος υπάλληλος έπρεπε να ανήκεις στην κλαδική του ΠΑΣΟΚ και να έχεις γράψει χιλιόμετρα στις αφισοκολλήσεις του κινήματος. Σήμερα η συγκυβέρνηση κλείνει το μάτι στους συμβασιούχους και υπόσχεται μονιμοποιήσεις προς όλους, περνώντας στην κοινωνία το μήνυμα ότι «το κράτος να είναι καλά»!

Δυστυχώς τα ρολόγια της ζωής έχουν γυρίσει πολλές δεκαετίες πίσω και η Ελλάδα του σήμερα δεν έχει καμία σχέση με την Ελλάδα του χθες.

Κάθε πέρυσι και καλύτερα, κάθε φέτος και χειρότερα.

Το θέμα, όμως, είναι μέχρι πότε θα το ανεχόμαστε και αν συνεχίσουμε να έχουμε τα ίδια μυαλά και τις ίδιες νοοτροπίες.

Γιατί όλα ξεκινούν από τις δυο τελευταίες λέξεις!