ΣΥΡΙΖΑ: Τα δύο κυβερνητικά φάουλ για Λιβύη

ΣΥΡΙΖΑ: Τα δύο φάουλ της κυβέρνησης για Λιβύη
INTIME
Στο ΣΥΡΙΖΑ ανησυχούν ιδιαιτέρως για το ότι η κυβέρνηση αντιμετωπίζει τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής με όρους εσωτερικής επικοινωνιακής διαχείρισης κι επιμένουν στη σύγκληση του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών.

Του Γιάννη Συμεωνίδη

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσουν τόσο την απειλή βέτο από τον Κυριάκο Μητσοτάκη σε περίπτωση που η διάσκεψη για τη Λιβύη την Κυριακή καταλήξει σε αποφάσεις που θίγουν την εθνική μας κυριαρχία όσο και την επίσκεψη του στρατηγού Χαλίφα Χάφταρ στην Αθήνα.

Ως προς το πρώτο, στην αξιωματική αντιπολίτευση υπογραμμίζουν πως η απειλή βέτο έπρεπε να είχε γνωστοποιηθεί με διάβημα από την πρώτη στιγμή που έγινε γνωστό στο ΥΠΕΞ ότι η Ελλάδα δεν θα εκπροσωπηθεί στη διάσκεψη του Βερολίνου.

Υπενθυμίζουν ότι αυτό ακριβώς έπραξε ο τότε υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς- το 2018- όταν του είχε γνωστοποιηθεί πως δεν θα λάμβανε μέρος ο τότε πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας στη διάσκεψη του Παλέρμο για το Λιβυκο, με αποτέλεσμα τελικώς να προσκληθεί.
Στην Κουμουνδούρου σημειώνουν, επίσης, πως το βέτο Μητσοτάκη μάλλον δεν θα τεθεί ποτέ, ακόμα κι αν αυτή είναι η επιθυμία του πρωθυπουργού, γιατί οι αποφάσεις της διάσκεψης δεν θα περάσουν πιθανότατα από κάποιο ευρωπαϊκό όργανο.

Το παράδειγμα των Κούρδων

Πηγές του ΣΥΡΙΖΑ, επίσης, αναφέρουν με νόημα πως ο κ. Χάφταρ δεν είναι ο αναγνωρισμένος από τον ΟΗΕ ηγέτης της Λιβύης και συνεπώς οι επαφές του με Έλληνες αξιωματούχους θα ήταν προτιμότερο να γίνονται παρασκηνιακώς και είτε δεν θα έπρεπε να φτάνουν έως και τη Βουλή και τον πρωθυπουργό είτε, έστω, να μην διαφημίζονται μόνο και μόνο για επικοινωνιακούς λόγους.

Προσθέτουν, μάλιστα, στο ΣΥΡΙΖΑ πως αντί για βέτο θα έπρεπε εδώ και καιρό η κυβέρνηση να έχει ζητήσει την εφαρμογή κι επέκταση των ευρωπαϊκών κυρώσεων κατά της Τουρκίας και να μην περιμένει παραβίαση της εδαφικής μας κυριαρχίας για να πράξει κάτι τέτοιο.

Υπενθυμίζουν, σε αυτό το μήκος κύματος, ότι κανένας Έλληνας πρωθυπουργός στο παρελθόν δεν είχε διανοηθεί να συναντηθεί, επισήμως τουλάχιστον, με την ηγεσία των Κούρδων της Τουρκίας μολονότι η χώρα μας ενισχύει παραδοσιακά τους Κούρδους με διάφορους τρόπους.