«Στην Επικράτεια των Αισθήσεων», έκθεση 36 γλυπτικών έργων της Λίντα Μπένγκλις στην Αθήνα

«Στην Επικράτεια των Αισθήσεων», έκθεση 36 γλυπτικών έργων της Λίντα Μπένγκλις στην Αθήνα

  Το έργο της Λίντα Μπένγκλις ( Lynda Benglis), μίας διάσημης για την παγκόσμια πρωτοπορία καλλιτέχνιδα, που -μάλιστα- είναι ξεχωριστή για τη χώρα μας, λόγω της μακρινής ελληνικής καταγωγής της -που κι η ίδια πάντοτε δεν έπαψε να επικαλείται- φιλοξενεί ο Οργανισμός Πολιτισμού και Ανάπτυξης ΝΕΟΝ στο Κυκλαδικό Μουσείο.

   Είκοσι χρόνια μετά την πρώτη, αποσπασματική κι επικαιρική, παρουσίαση στην Αθήνα έργου της Μπένγκλις –στην γκαλερί Καππάτος– η τωρινή αναδρομική της έκθεση 36 γλυπτικών έργων της στο ΝΕΟΝ, υπό τον τίτλο «Στην Επικράτεια των Αισθήσεων» (In the Realm of the Senses), σε επιμέλεια του κριτικού κι ιστορικού τέχνης Ντέιβιτ Άνφαμ, απλώνει σχεδόν όλο το πανόραμα της 50χρονης δημιουργίας της κι αποκαλύπτει την ιδιαίτερη προσωπική πορεία της στο παγκόσμιο καλλιτεχνικό στερέωμα και τη ριζοσπαστική και μοναδική της έκφραση και προσέγγιση πάνω στην ιδέα της τέχνης, αυτό που η ίδια ονομάζει «ενέργεια» του έργου και αποδίδεται με τις ρευστές κι εύκαμπτες δημιουργίες της, που απελευθερώνουν το υλικό από την οντολογική υλικότητα.

   Από τα πρώτα βήματά της η Μπένγκλις αμφισβήτησε κάθε έννοια μονοσήμαντης αντίληψης της καλλιτεχνικής χειρονομίας και λειτουργίας του έργου. Εντάσσοντας καθαρά αισθητηριακά χαρακτηριστικά στα έργα της, η καλλιτέχνις αποσπάται από την ακαμψία της γλυπτικής κι ασπάζεται μια δυναμική αντίληψη για την απόδοση του υλικού, με την στερεότητα να αντικαθίσταται (όπως φαίνεται από «την πεσμένη ζωγραφική», τους «κόμπους», και τις «πτυχές», από τη ρευστότητα και την ευκαμψία, τη ντελικάτη απτική οικειότητα της επιφάνειας, την εύθραυστη καθημερινότητα που αποπνέει. Σάμπως να δημιουργεί μία οντολογία των ‘μικρών πραγμάτων’, όπως θα έλεγε η Α. Ρόι, ή της «αόρατης οντολογίας» των καθημερινών αντικειμένων, που ενώ υπάρχουν δεν τα προσέχουμε, όπως δίδασκε και ο J. Searle.

    Το μέταλλο στα έργα της Μπένγκλις παύει να είναι συμπαγές και μονολιθικό, ενώ η γλυπτική επεκτείνεται σε όλα τα διαθέσιμα μέσα (υγρά, κερί, εύκαμπτα μέταλλα, πηλός, κεραμικό), που μπορούν να προσδώσουν απτικότητα, κίνηση, ρευστότητα κι ευκαμψία στο έργο, αποσπώντας το από την ακίνητη μνημειακότητα.

©Πηγή: amna.gr